Σε πλήρη επανεκκίνηση τέθηκε ο στρατηγικός αγωγός πετρελαίου που συνδέει το νοτιοδυτικό κοίτασμα Ας Σαράρα με τον τερματικό σταθμό στο λιμάνι της πόλης Ζαουίγια στα βόρεια, όπως ανακοίνωσε επίσημα η Εθνική Επιχείρηση Πετρελαίου (ΕΕΠ) της Λιβύης. Η εξέλιξη αυτή βάζει τέλος στον πολυήμερο αποκλεισμό που είχε επιβάλει ένοπλη ομάδα, προκαλώντας ασφυξία στην εγχώρια παραγωγή αργού. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της κρατικής εταιρείας, το αναγκαστικό κλείσιμο της υποδομής είχε ως αποτέλεσμα άμεσες οικονομικές απώλειες ύψους 95 εκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε μόλις πέντε ημέρες.
El Niño: Πάνω από 450.000 πρόσθετοι θάνατοι από την ακραία ζέστη μέσα στους επόμενους έξι μήνες
Η επαναλειτουργία στη βάνα 7 και η κοινοπραξία Akakus
Η αποκατάσταση της ροής κατέστη εφικτή μετά το άνοιγμα της στρόφιγγας υπ’ αριθμόν επτά, την οποία οι ένοπλοι είχαν σφραγίσει από την περασμένη Δευτέρα, προκαλώντας κατακόρυφη πτώση των αντλούμενων ποσοτήτων. Στο σχετικό δελτίο Τύπου, η διοίκηση της ΕΕΠ υπογράμμισε ότι τεχνικές και επιχειρησιακές ομάδες έσπευσαν επιτόπου για να ελέγξουν το δίκτυο, εγγυώμενες την ασφαλή επαναφορά των πιέσεων και την απρόσκοπτη μεταφορά των υδρογονανθράκων.
Τη διαχείριση του συγκεκριμένου αγωγού έχει αναλάβει η κοινοπραξία Akakus, στην οποία συμμετέχουν η λιβυκή ΕΕΠ μαζί με έναν ισχυρό συνασπισμό ευρωπαϊκών ενεργειακών ομίλων: την ισπανική Repsol, τη γαλλική TotalEnergies, την αυστριακή ÖMV και τη νορβηγική Statoil. Η κρατική εταιρεία απέφυγε πάντως να δώσει στη δημοσιότητα λεπτομέρειες σχετικά με την ταυτότητα των μελών της ομάδας που προχώρησε στη δολιοφθορά ή τα συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά αιτήματα που πρόβαλαν για να απελευθερώσουν τη βαλβίδα.
Το κόστος των αποκλεισμών και η προειδοποίηση του ΟΗΕ
Τα προσκόμματα στην εξόρυξη και τη μεταφορά υδρογονανθράκων αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο στη Λιβύη. Τοπικές ένοπλες φατρίες, φυλετικές ομάδες και κινήματα διαμαρτυρίας αξιοποιούν συχνά τις ενεργειακές υποδομές ως μέσο πίεσης και μοχλό εκβιασμού προς την κεντρική εξουσία για την απόσπαση κονδυλίων ή θέσεων εργασίας.
Η Αποστολή Υποστήριξης του ΟΗΕ στη Λιβύη (UNSMIL / MANUL) παρενέβη εκφράζοντας έντονη ανησυχία για το νέο πλήγμα στον άξονα Σαράρα-Ζαουίγια. Όπως επισημάνθηκε από τον διεθνή οργανισμό, το ξαφνικό φρένο στην παραγωγή ροκανίζει την κυριότερη πηγή εσόδων του λιβυκού λαού, εντείνει τη δημοσιονομική πίεση και εξαναγκάζει ταυτόχρονα το κράτος σε δαπανηρές εισαγωγές καυσίμων για να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες ηλεκτροδότησης και κίνησης.
Το πολιτικό ρήγμα πίσω από τα κοιτάσματα
Κι όμως, το βαθύτερο πρόβλημα παραμένει πολιτικό και δομικό. Η χώρα διαθέτει τα μεγαλύτερα επιβεβαιωμένα αποθέματα αργού πετρελαίου σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο, παραμένει όμως παγιδευμένη σε έναν φαύλο κύκλο αποσταθεροποίησης από το 2011, μετά την εξέγερση που οδήγησε στην πτώση και τον θάνατο του Μουάμαρ Καντάφι.
Σήμερα, η εξουσία παραμένει διχοτομημένη ανάμεσα σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αμπντελχαμίντ Ντμπάιμπα με έδρα την Τρίπολη. Στην αντίπερα όχθη, ο ανατολικός τομέας της χώρας τελεί υπό τον απόλυτο έλεγχο του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ και των γιων του. Μέσα σε αυτό το καθεστώς κατακερματισμού, τα πετρελαϊκά κοιτάσματα και οι αγωγοί μετατρέπονται διαρκώς σε όμηρο των τοπικών συσχετισμών δύναμης, καθιστώντας επισφαλή κάθε εκτίμηση για τη σταθερότητα της παραγωγής.
